Bywają różne kompleksy. Można się ich pozbyć u psychoanalityka, kosmetyczki, specjalisty od usuwania zmarszczek i zwisających podbródków, czasami podczas rozmowy z mądrymi przyjaciółmi. Sposobem na pozbycie się prowincjonalnych kompleksów mojej Cioteczki były wizyty w mieście i spacery z moimi super rasowymi jamnikami. Cioteczka mieszkała na tak zwanej dalekiej prowincji. To był jej największy kompleks i ogromne zmartwienie. Wstydziła się swojej wsi i już. Znajomym, z którymi rozmawiała przez internet nigdy nie podawała miejsca swojego zamieszkania. Inna jej towarzyska korespondencja przychodziła na mój warszawski adres. Cioteczka marzyła, aby być panią z miasta, spacerować po ruchliwych ulicach, wstępować na kawę do kawiarni, oglądać wystawy, przemierzać parkowe alejki i czasami posłuchać koncertu w Łazienkach. Okazja do zrealizowania marzeń nadarzała się jej, gdy wyjeżdżałam na dłużej z Warszawy. Zgłaszała się na ochotnika do pilnowania, dokarmiania i spacerowania z moimi jamnikami. Przyjeżdżała z walizeczką pełną sukieneczek, bluzeczek, torebeczek, chusteczek i najróżniejszych bucików. Uczesana w super loczki, umalowana u kosmetyczki, skropiona podróbką perfum Sza, rozpoczynała swoje miejskie życie. Z gracją spacerowała wyprowadzając na smyczy jamniki i wzbudzając niejednokrotnie zainteresowanie otoczenia. I właśnie o to chodziło. Czuła się warszawianką. Miała swoje wymarzone pięć minut. Czym dłuższa moja nieobecność, tym Cioteczka bardziej zadowolona. Wieczorem, gdy jamniki najedzone i zmęczone spacerowaniem odpoczywały na kanapie, telefonowała do mnie opowiadając o wszystkich ważniejszych wydarzeniach dnia. Była pełna energii i radości życia. Nawet wtedy, gdy pewnego razu w przeddzień mojego powrotu do domu oznajmiła:
- Ta pani, która czasami do ciebie przychodziła umarła. Już po pogrzebie. Było dużo ludzi i w ogóle pięknie. Wszyscy płakali. Ja też. Pa, pa, kochana... - i odłożyła słuchawkę.
Powoli zaczęła we mnie kiełkować przerażająca myśl. Moja najlepsza przyjaciółka Wiktoria nie żyje. Przez całą noc chlipałam w poduszkę. Wspominałam wspólne wyprawy w Tatry, wspinaczki na Mnicha, letnie obozy na Mazurach, spływy kajakowe, ranne biegi po parku i babskie zwierzenia na kanapie. No i lody waniliowe, których zjadałyśmy ogromną ilość w momentach smutku i niepowodzeń. Nie będzie lodów, zwierzeń, biegania i kanapy. Czułam się zagubiona, osamotniona i bezradna. Nie miałam przyjaciółki. Najbardziej przygnębiała myśl, że nie spotkam się z nią po powrocie Przewidywałam też, że lubiąca wszelkie sensacje Cioteczka zasypie mnie szczegółami z pogrzebu. Nazajutrz do Warszawy wyruszyłam rannym pociągiem. Liczyłam na wolne miejsce w przedziale i chwile spokoju. Niemniej czarny nastrój dopadł mnie tuż po wyjściu z dworca. Człapałam noga za nogą w stronę domu, ciągnąc za sobą walizkę na kółkach. Zamyślona nie zauważyłam świateł na skrzyżowaniu. Weszłam na jezdnię przy czerwonym. Obudziły mnie dźwięki klaksonów i gdzieś jakby z oddali krzyk Wiktorii:
- Uważaj idiotko jak łazisz.
Kierowcy rozsierdzeni moim zachowaniem stukali się w czoło, a po przeciwnej stronie ulicy stała jakby ...Wiktoria. Najwyraźniej zobaczyłam widmo. Twarz i sylwetka oraz pieprzyk na prawym policzku zdecydowanie wskazywały na Wiktorię. Z ubiorem było coś nie tak. Widmo prezentowało modę z lat dwudziestych ubiegłego wieku. Koło szyi pętało mu się boa. Na głowie przytwierdzony ogromną szpilą siedział kapelusz z woalką w kropki i wielkim kwiatem z boku. Buty na obcasiku z paseczkami i złotą klamerką. Koronkowa parasolka w ręku. Zupełnie nie styl mojej przyjaciółki. Wiktoria nosiła czarne spodnie, koszulki z bardzo dziwnymi napisami w stylu "uwielbiam dużo jeść" i przewieszoną przez ramię parcianą torbę. Zawsze chodaki. Czasami wyjmowała z nich nogi i stała boso na chodniku. Twierdziła, że przechodnie przesyłają jej wtedy uśmiechy. Oryginalny i nieszkodliwy sposób na poprawienie sobie humoru. Nazywała to dopalaczem. Trudno zresztą było nie uśmiechnąć się do pięknej dziewczyny z długim warkoczem stojącej boso na chodniku obok swoich niemodnych butów. Chyba zwariowałam z rozpaczy - pomyślałam omijając widmo wzrokiem i natychmiast powędrowałam w przeciwnym kierunku nie oglądając się za siebie. Na wszelki wypadek splunęłam trzy razy przez prawe ramię i wymruczałam pod nosem zaklęcie. Zdarzenie próbowałam zaś wymazać z pamięci rozmyślając intensywnie o Cioteczce i moich jamnikach pozostawionych pod jej opieką. Do domu miałam jeszcze kawałek drogi. Mocne wrażenia wymagają odpoczynku. Umościłam się więc dość wygodnie na stojącej przy przystanku autobusowym ławce, i już w następnej chwili gnałam przed siebie nie oglądając się na boki. Prawie tuż przy uchu usłyszałam głos Wiktorii.
- No... nareszcie cię dopadłam ty uciekająca wariatko.
Biegłam przed siebie, klucząc po ulicach i ciągnąc za sobą terkoczącą walizkę. Błądziłam tak, aż do zmroku. Byłam głodna, zmęczona i przestraszona. Pomyślałam, że przy Cioteczce i jamnikach będzie mi raźniej i bezpieczniej. Podjęłam decyzję powrotu do domu. Nie przewidziałam, ze widmo będzie czekało na mnie już przy drzwiach. Najwyraźniej było mocno niezadowolone. Obok stały chodaki i leżała szmaciana torba Wiktorii. Tym razem ubrane było w czarne spodnie i podkoszulek z napisem "dieta mi nie służy", na głowie miło kapelusz z ogromną spinką kokardą z boku i woalką w kropki.
- Niech się dzieje co chce - pomyślałam i usiadłam obok na podłodze. Dziwna Wiktoria popatrzyła na mnie i odezwała się niespodziewanie zupełnie ludzkim głosem.
- Otwórz w końcu drzwi, i zaproś mnie do środka. Jamniki szczekają jak wściekłe, Cioteczka pobiegła na plotki do rodziny tej pani z parteru co umarła, a ja jestem zmęczona gonitwą za tobą po całym mieście.
- To ta pani z parteru umarła? - zapytałam i niekontrolowany uśmiech rozjaśnił mi twarz. Zrozumiałam, że źle interpretowałam wiadomość Cioteczki o pogrzebie. Matko jedyna, ale się narobiło.
Wiktoria spojrzała na mnie badawczo i wymamrotała pod nosem.
- Chyba jakaś pomoc jest potrzebna. Może psychiatry. Najpierw uciekasz przez całe miasto przede mną, teraz cieszy cię pogrzeb sąsiadki z dołu. Co się dzieje?
- A ty mi wytłumacz co masz na głowie - i wskazałam na okropny kapelusz z kokardą i woalką w kropki przytwierdzony szpilą do jej głowy.
- A to.... zupełnie zapomniałam zdjąć. To jest kapelusz jak widać. Prawda, że ładny? Na Krakowskim kręcą film o latach dwudziestych. Chodzimy z Cioteczka trochę popatrzeć i trochę statystować. Jest fajnie i dobrze płacą.
Toteż, gdy na schodach pojawiła się Cioteczka wracająca od rodziny tej pani, co umarła, nie zdziwił mnie jej strój. Rozklapane buty, chusta na ramionach i koszyk w ręku. Spytałam tylko grzecznie:
- A Cioteczkę za kogo dzisiaj przebrali?
I otworzyłam drzwi mojego mieszkania, uspakajając jamniki, które miały już mocno nadwyrężone gardła i chrypiały.

Z turystycznego rajdu po Polsce wracałam późna porą. Ostatni autobus za pół godziny. Wokół ciemno i pusto. Księżyc świecił jasno, ale nocna godzina sprawiała, że czułam się nieswojo. Na przystankowej ławce siedział znany na osiedlu Menel. Kiwał się do przodu i do tyłu omal nie spadając na ziemię. Śpiący? Na pewno niegroźny. To akurat wiedziałam. Spotykano go często w centrum osiedla. Czasami wchodził do sklepu i w zamian za pracę dostawał jedzenie. Solidarnie dzielił się na samochodowym parkingu z sobie podobnymi, którym nie bardzo chciało się pracować. Zmęczeni chodzeniem w kółko odpoczywali na ławeczce czekając na łaskawy los. Za zamiatanie parkingu Menelowi trafiały się pieniądze. Wtedy wczłapywał wycierając starannie nogi do mojego sklepiku z pamiątkami. Nieodmiennie zatrzymywał się przy półce, na której ułożone były kolorowe świece. Rozpoczynał swój ceremoniał wyszukiwania odpowiedniej. Oglądał najróżniejsze. Uśmiechał się do nich jakby były żywymi istotami. Delikatnie układał w koszyku i prosto przed siebie wędrował do kasy. Nie interesowały go inne drobiazgi poukładane zachęcająco na półkach. Płacił, koszyk odstawiał na miejsce, świece delikatnie chował do kieszeni i wychodził. Teraz siedział obok mnie na przystankowej ławce dotrzymując mi towarzystwa. Zawsze to raźniej. Popatrzyłam w niebo, trochę w bok, potem na zegarek, podeszłam sprawdzić rozkład jazdy, ponownie sprawdziłam godzinę i już nie wiedziałam co dalej robić. Menel spoglądał na mnie najwyraźniej ubawiony moim zdenerwowaniem. Z wyświechtanej torby powoli wyjął wymięte pudełko zapałek. Będzie palenie - pomyślałam. Z niemałym zdziwieniem ujrzałam w jego ręku świecę.
- Zapal ją – zaproponował.
I tak w nocnej ciszy siedząc na przystankowej ławeczce razem z Menelem obserwowałam jarzącą się długim płomieniem świeczkę. Zrobiło się jakby ciszej i spokojniej. Zza zakrętu pojawił się autobus. Wtedy Menel pochylił się w moją stronę i wyszeptał.
- Moja mamusia powiedziała, że gdy zapala się czystym sercem świecę to powstaje nowy anioł. Opiekun. Możesz się nie bać - i umilkł jakby zawstydzony swoimi słowami. Do autobusu wsiadłam sama. Zostawiłam w blasku świecy kiwającego się Menela. Dorosły, opuszczony, przywołujący anioły, kiedyś miał swoją mamusię, opowiadała mu o aniołach i zapalanych świecach, może wiele innych pięknych historii, może śpiewała kołysanki do snu i uczyła się nie bać życia. Mówił o niej - mamusia.
Po przyjściu do domu zapaliłam świeczkę. Dla mamusi Menela. Gdziekolwiek teraz jest.

W glinianej foremce chlebek,
Zapach po całej kuchni,
Ciepło, cieplutko przy piecu,
Chlebusia rośnie bochenek.
Babcia, co piórkiem maczanym w wodzie
Nanosi znak krzyża na skórce
Śpiewa cichutko, zawsze radośnie,
A chlebuś rośnie przy wtórze.
Bo on jak człowiek, gdy jest kochany,
Ciepełkiem otoczony,
Gdy mu się śpiewa od serca piosnkę
Potrafi dosięgnąć nieba.


UZDRAWIAJĄCA MOC BABKI