Moja mała ojczyzna

Zima 2009/2010

	Latem pod oknami
	Śpiewają pięknie ptaki.
	Jesienią liście 
	Układają dywany.
	Zimą otulony śniegiem
	Tonie w puchu białym
	I ożyje znów wiosną
	Ten mój światek mały.

Moje osiedle jest maleńkim światkiem, enklawą zlokalizowaną na obrzeżach Warszawy. Mieszkamy tu od zawsze, od początku powstania tego osiedla. Rozwijaliśmy się i dojrzewaliśmy razem z nim na przestrzeni 47 lat. Nawiązywały się sąsiedzkie przyjaźnie, rosły dzieci, które później, jak ptaki z gniazd wyfruwały w świat. A my tkwimy tu nadal, przywiązani do tego miejsca wspomnieniami, sympatią do ludzi i cieszymy się, że osiedle pięknieje, a miasto zbliża się do nas poprzez lepsze połączenia komunikacyjne.
W grudniu 2009r otwarta została, dawno zapowiadana, ulica przejazdowa, Makowska i uruchomiona linia autobusowa, umożliwiająca połączenia z centrum miasta. Było to dla naszego osiedla ważne wydarzenie. Teraz starsi mieszkańcy nie muszą przemierzać długiej trasy do tramwaju czy autobusu, bo przystanek jest przy osiedlu. Wiosną i latem toniemy w zieleni starych drzew, tętnimy życiem, a zimą, gdy spadnie śnieg, przysypiamy, zasypani białym puchem. Bajecznie śniegowa zima zaskoczyła wszystkich. Wszędzie zaspy, drzewa w białych szatach, a ptaki czekają na dobry gest ludzki. Dbamy o nie, bo chcemy, by razem z nami przetrwały śnieżną zimę.

Tu jest nasz dom, nasz świat, który czasem opuszczamy, by wrócić w domowe strony i cieszyć się ich ładną, spokojną okolicą.

     
	Moja mała ojczyzna,
	Znana mi i bliska,
	Tu dobrze się żyje
	I dobrze się mieszka.

      Pada śnieg………
      Białe śnieżki ozdobiły drzewa,
      Domy nabrały barwy i blasku,
      Powróciła do nas zima.