Na niebie pełno siwych chmur,
kłębią się, kształt zmieniają
i toczą z sobą ciągły spór,
nam spokój zabierają.
Jak w kołowrotku tkwimy
unosząc się w górę,
spadając w doły,
z tą aurą wciąż walczymy.
Od niej zależne są nastroje,
uśmiech na twarzy,
radosne spojrzenie na świat,
chęć do życia i pracy.
Pragniemy słońca promieni,
ich blasku na liściach drzew
i wszystko nagle się zmienia,
inaczej krąży krew.
                7.II.2017