Zawieszeni 
W szklanej klatce
Między niebem 
A ziemią,
W czasoprzestrzeni,
Jak napięte struny 
Żyjemy.
Krążymy, kołujemy
W tęczowych kołach 
Mieniących się w szkle,
Nadając bieg
Płynącym dniom,
Które cieniem
Suną po ziemi.
Pęka szkło,
Znikają blaski,
A my szukamy
Nowej przestrzeni
By dalej trwać.

        8.06.2011